محترم حامد کرزی، رئیس جمهوری اسلامی افغانستان ، تاریخ آغاز روند انتقال مسئولیت های امنیتی از نظامیان خارجی به نیروهای امنیتی را در شش منطقه افغانستان اعلام کرد.
برنامه انتقال مسئولیت امنیتی به نیروهای نظامی کشور ، از ولایات پنجشیر، بامیان و کابل و شهرهای هرات ، لشکرگاه ، مزار شریف و مهترلام آغاز می شود.

وقتی بحث انتقال امنیت بمیان می آید ، فکر می کنی چه اتفاق بزرگی در حال رخ دادن است. در حالی که فقط تبلیغات است و بس.
انتقال از کی ؟ از چی ؟ به کجا ؟ برای چه ؟ چرا ؟ و چگونه ؟
افغانستان کشور نوپا و یا نو بنیادی نیست که از ریشه برای آن باید ارتش و پولیس بسازید.
این کشور پیشینه یک ارتش منظم را دارد و البته همین کشورهایی که انتظار تکمیل ارتش و پولیس جدید را از آنان داریم ، خود باعث نابودی اردوی منظم ما شدند و امروز ادعا دارند که ما را در ساختن این ارتش یاری می دهند. در حالی که اگر در کنار رسیدگی به اهداف اقتصادی شان در افغانستان ، بفکر بازسازی ارتش ما با همیاری مجاهدین می بودند ، بسیار موفق تر از امروز بودیم.

واقعیت را بخواهید ، وقتی دقت می کنیم ، از زمان حضور نظامیان خارجی در کشور ، جز نا امنی ، ارامش و امنیت به مشاهده نرسیده است. در عوض ، نا امنی توسعه پیدا کرده و دیگر منطقه ای بصورت کاملا امن وجود ندارد که بخواهد آن امنیت به نیروهای نظامی کشور منتقل شود !

رئیس جمهور افغانستان در سخنرانی خود تاکید کرد که با انتقال مسئولیت های امنیتی به نیروهای افغانستان، آمریکا و سایر کشورهای عضو پیمان ناتو به حمایت های مالی و تسلیحاتی خود از نیروهای افغان ادامه خواهند داد.

این گفته خود رساننده تایید تداوم حضور نظامی خارجی ها در کشور است. در حالی که بجز ما هیچ کشور دیگری بفکر رسیدگی و قدرتمندی ما نبوده و نخواهد بود. ما باید خود بفکر تامین امنیت خود باشیم. کشورهای دیگر فقط از ما بهره کشی می کنند و در تبلیغات شان این روند را بازسازی و تامین امنیت ما داد می زنند. در حالی که خود واقفند ، ادامه این روند فقط برای ما نا امنی آورده است.

جالبتر اینجاست که رییس جمهور افغانستان از جامعه بین المللی تقاضا کرده است که شمار نیروهای امنیتی افغانستان را تا 370 هزار افزایش دهند تا این نیروها پس از خروج قوای بین المللی از افغانستان بتوانند از سرزمین ما دفاع کنند.
کس نیست از جناب رییس جمهور بپرسد که باید دیگران برای ما ارتش بسازند؟ دیگرانی که هرگز بفکر ما نبوده اند.
همین آمریکایی که سردمدار قوای نظامی خارجی در افغانستان است ، روسای شان زمانی که در مقابل مسولان شان پاسخ می گویند یا در مجلس سنای آمریکا حاضر می شوند ، اعتراف می کنند که برای تامین منافع اقتصادی و سیاسی و نظامی آمریکا در افغانستان حضور دارند و زمانی که در مقابل ما قرار می گیرند می گویند ما برای رسیدگی و تامین امنیت و بازسازی به شما مردم افغانستان آمده ایم .
ما یک ضرب المثل عامیانه داریم که می گوید : قسم .... را باور کنیم با دم خروس را ؟
آنچه مسلم است یکی از این دو گزینه به واقعیت نزدیک است. یا برای منافع خودشان در کشور ما هستند یا برای ما .
زیرا ما با کشوری که هزاران کیلومتر فاصله مسافت داریم و کاملا از دو فرهنگ جدا و حتی متضاد برخورداریم ، چگونه می توانیم منافع مشترک داشته باشیم ؟
ما مسلمانیم و در دین ما تاکید شده است که از کفار بپرهیزید و به آنان اطمینان نکنید. در حالی که سران مملکتی خود دست پروردگان همین کفار هستند و برای پیاده شدن فرهنگ همین کفار ، جانفشانی می کنند.

دیگر چه می توان انتظار داشت که این افراد بفکر تقویت امنیتی ما باشند.
در حال حاضر، 140 هزار نیروی نظامی خارجی در افغانستان مستقر هستند که تقریبا یکصد هزار آن امریکایی می باشند و در عین حال شمار نیروهای اردوی ملی از 150 هزار و شمار سربازان پولیس از 120 هزار فراتر رفته است.
با این وجود باورکردنی نیست که اگر بگوییم اینهمه نیروی نظامی و امنیتی مستقر در کشور قادر به تامین امنیت کشوری مانند افغانستان نباشند !
نظامیان خارجی که هرکدام شان از نظر اطلاعاتی وتجهیزات نظامی و علوم جدید با ده ها نیروی بی سواد قبیله ای برابری می کنند بازهم نتوانستند به پیروزی که تبلیغات می کنند برسند.
پس این نشاندهنده تضاد گفتار با عملکرد خارجی ها در افغانستان می باشد.
در برخی مناطق بوضوح دیده شده است که نظامیان خارجی نه تنها قصد نابودی جنگجویان نام نهاد طالبان را ندارند که آنان را کمک نموده در تهیه آذوقه و مهمات و حتی انتقال آنان از هیچ کوششی دریغ نکرده اند.
حالا این افراد می خواهند امنیت را به ما منتقل کنند.
بانیان نا امنی در کشور ، در یک طرف قضیه پاکستانی ها هستند و در طرف دیگر نظامیان خارجی ، که با خروج این خارجی ها کشور به امنیت خواهد رسید.
در هرحال ، فعلا در همه جای کشور این سربازان فداکار هموطن هستند که در مقابل طالبان پاکستانی ایستاده اند ، نه نیروهای خارجی . با این وجود عملا خارجی ها ادعا دارند که ما امنیت را به افغانستان آورده ایم و اینک می خواهیم آن را به تدریج به نیروهای افغانستان منتقل کنیم. بهتر بود می گفتند در این مناطق دیگر چیزی برای بردن نمانده است و هر منطقه ای که از مواد اولیه معدنی و تاریخی خالی شود آنجا را به نیروهای نظامی و امنیتی افغانستان تحویل می دهیم.
خداوند کریم ما را از شر شیاطین در امان بدارد.

افغان پیپر