سی‌ و دو سال پیش از امروز، دلاوران هراتی بر ضد رژیمی قیام کردند که در پناه بیگانه برای بلعیدن هست‌وبود مادی و معنوی مردم علم شده بودند. بر بنیاد روایت ها، این قیام با همه‌ی سازوبرگی که داشت، در تاریخ مبارزه‌هایی که در آسیا صورت گرفته است، در نوع خود بی نظیر می‌باشد.
در بیست‌وچهارم حوت سال 1357، بیست‌وپنج هزار تن از مردم هرات به شهادت رسیدند و شماری هم معیوب و شماری هم بی‌خانه و روزگار گردیدند.

در آن‌ روز، موج اعتراض قیام‌کنندگان به حدی شدید و نیرومند بود که حکومت دست‌نشانده ی وقت از شوروی ها برای مهار آن طلب کمک کرد؛ آنها نیز که با تجربه ترین جنرال ها را در افغانستان داشتند، نتوانستند کاری از پیش ببرند؛ بنابرین، دست به کشتار وسیع و بیرحمانه زدند و آوازه کردند که کشورهای مختلفی در راه‌اندازی این قیام دست دارند.

در آن زمان که سایه ی اختناق و وحشت کمپ شکست خورده ی سوسیالیزم بر فراز شهر آزادگان یعنی هرات باستان، گسترده شده بود، مردم فداکار این خطه، خود را برای یک قیام سرنوشت‌ساز آماده می کردند تا همچون نیاکان خویش، ورق پرافتخار و زرّین دیگری را به نام این دیار رقم زنند و این بود که قیام بیست‌وچهارم حوت هرات باستان به‌وقوع پیوست.

در آن روزگار مردم هرات در مقابل ارتش مدرن و منظم اتحاد جماهیر شوروی غاصب، با سنتی‌ترین و ابتدایی‌ترین ابزار دست‌داشته‌ی زراعتی‌شان به‌پا خاستند. آنها با چوب، بیل و کلنگ بر مدرن‌ترین تانک های روسی هجوم بردند و نیروی ایمان را به نمایش گذاشتند.
گرچه قیام بیست‌وچهارم حوت 1357هرات، بعد از چندین قیام دیگر در کشور صورت گرفت؛ اما با بزرگیی که داشت توانست از ماندگارترین قیام های جهان در تاریخ معاصر بشر قلمداد شود.

آری؛ قیام بیست‌وچهار حوت در کنار نابودی همه‌ی مراکز رژیم، با به‌جا گذاشتن بیست‌وپنج هزار شهید گلگون‌قبا، به پایان رسید؛ اما افتخار آن تا ابد به نام فرزندان باغیرت و حماسه‌آفرین هرات و بعد افغانستان، ثبت خواهد بود.

بیست‌وچهارم حوت سند زنده‌یی از جنایت، وحشی‌گری، بربریت و خونخواری ِ وطن‌فروشانی‌ست که امروز خاک بر چشم مردم زده، پلیدی‌های‌شان را به نحوی توجیه می‌کنند و از خودشان ایده ی فوق‌العاده‌یی برای دیگران می‌سازند.

در حالی که ایجاب می کند قیام ها، رشادت ها و حماسه‌های دیروزمان را به عنوان سندِ افتخار‌ـ امانت‌دارانه با خود حمل کرده به نسل‌های بعدی بسپاریم؛ اما دیده می شود که برنامه هایی برای کمرنگ کردن آن، روی دست گرفته شده است.

در سال های اخیر، حکومت افغانستان از روزهای حماسه و ایثار تجلیل نکرده و مناسبت‌های واقعاً ملی ما را مورد بی‌مهری قرار داده است. گویا برنامه هایی وجود دارد تا چهره ی جهاد را غبارآلود نشان داده و از شور و ذوق مردم برای تجلیل از آن روزها بکاهند.
به هر حال، اگر کاری به این نداشته باشیم که حکومت از چه زاویه‌یی به ارزش های ملی و اسلامی کشور می‌نگرد، اما از جریان هایی که خود را بانی و حامی جهاد قلمداد می کنند ـ به خصوص رهبران و چهره های مطرح جهادی کشور ‌ـ انتظار داریم برای زنده نگه داشتن ارزش‌ها و آرمان‌های جهاد، کمر همت ببندند و تلاش‌هایی کنند.

ائتلاف ملی تغییر و امید حماسه 24 حوت 1357 هرات را گرامی میدارد و بر ادامه راه و تحقق آرمان های شهدای این قیام مردمی تعهد مجدد می بندد.