|
آیا پارلمان این بار صادقانه عمل خواهد کرد؟
افغانستان با تهدیدهای جدیی از ناحیه شرق و غرب و داخل و خارج کشور مواجه است و اینکه تا چه حد شهروندان ما توانستهاند به کمک هم و کمکهای جهانی بر این مشکلات فائق آیند، همان قصه یکی بود، یکی نبود، غیر از خدا هیچ کس نبود است که با همه تکرارهایش، بازهم در آغاز هر داستانی تکرارش میکنیم.
حال اینکه بودجه سال گذشته به چه مصرفی رسید که بودجه امسال برسد، بیشباهت به این مقوله نیست که با اینهمه ویرانی و افزایش میزان فقر و بیکاری، چرا باید دولت نیمی از بودجه توسعهای خود را نتواند به مصرف برساند؟ آیا توسعهنیافتگی افغانستان و روند کند توسعه آن، مغرضانه تشدید میشود و یا اینکه هیچکس نمیداند که چه کند و با اینهمه پول بادآورده چه باید کند؟
حقایقی که آمار و ارقام نشان میدهد، حکایت از این واقعیت تلخ دارد که با اینهمه فساد اداری که وجود دارد و زد و بند و رشوهستانی و تقلب و حسابسازی که صورت میگیرد، بازهم پولهای کلان مصرفناشده ای باقی میماند، آنهم در حالی که بیش از نیمی از جمعیت کشور، محتاج به کار و شغل و درآمدی آبرومندانه هستند تا بتوانند وضعیت زندگی خود را تغییر دهند.
زمان تصویب بودجه سالانه، هرچند موقعیت خوبی برای حساب گرفتن پارلمان از دولت است اما خوب است که با صداقت و تعهد و در نظر گرفتن منافع کل ملت، پارلمان با دقت و حوصلهمندی بیشتری روی مسایلی اینچنین کلیدی، تصمیم بگیرد.
عدم تصویب بودجه سال 90، نشانگر این نکته است که شاید این بار نمایندگان مردم با ارادهای قویتر میخواهند انکشاف سراسری و متوازن را جامه عمل بپوشانند اما خدا کند که این ادعاها واقعا از سر خلوص نیت و اراده نیک باشد، نه اینکه بازهم دروازهای به روی دلالی بیشتر و لابیگریها میان دولت و پارلمان بگشاید.
اگر اینطور باشد، روزها از پی هم می گذرد و بودجه ناتصویب مانده و فرصتها از پی هم از دست می روند و همانند هر سال، خشتی بر روی خشتی دیگر در راه عمران و آبادی کشور قرار نگیرد.
تلختر آنکه این خود بهانهای شود که برای آوردن انکشافی متوازن، یک بار دیگر بحثهای داغ و جنجالی منطقهایـ سمتیـ حزبی و قومی میان دولت و پارلمان شکل بگیرد و کارها با کندی بیشتری مواجه گردد.
به نظر میرسد دولت با توجه به ترکیبی که این بار وارد پارلمان شده و طیفی که مقابل کارکردهای دولت ایستاده و قرار است بودجه را تصویب و بر کارکردهای دولت نظارت داشته باشد، از همان نخست پیشبینی یکچنین مداخلات و سنگاندازیهایی را از سوی پارلمان داشته است.
از این رو تلاش زیادی کرد تا پارلمان را با مشکلات زیادی مواجه کرده و از همان ابتدا به اصطلاح «زهرهچشم» از آنها بگیرد تا بتواند همدستی اکثریتی را برای همکاری بیشتر با دولت و همنوایی آنها بهدست آورده تا جایی که حتی گاهی اگر نیاز شد، چشمپوشی کرده و مصداق خوبی برای «شتر دیدی، ندیدی» باشند.
اما پارلمانیها با رد بودجه سال 90 دولت، نشان دادند که میخواهند کاری کنند اما اینکه این کار تا چه حد می تواند متفاوت و مقتدرانه باشد، مربوط میشود به اینکه آنان تا چه میزانی میتوانند اتحاد و یکدست بودن میان آرا و نظرات را در میان خود بهدست آورند.
در غیر این صورت، اگر چند دستگی در پارلمان ایجاد شود و دولت بتواند گروهی را با خود موافق و همنوا کند و با ساز خود برقصاند، جدال میان پارلمان و عقیم ماندن فیصلههای آنها را برای آوردن اصلاحاتی اساسی در کارکردهای دولت و تصمیمهای نظارتی در این رابطه، پایانی نخواهد بود.
بدون شک بعد از رد شدن بودجه از سوی پارلمان، حکومت دست روی دست نخواهد گذاشت و به هر طریق ممکن، در جهت به کرسی نشاندن خواست خود برخواهد آمد و ابتدا از آبراههایی که نه یک بار، که چند بار گذشته است، بازهم اقدام خواهد کرد و اگر نتیجه داد که هیچ و اگر نداد، متوسل به اقداماتی غافلگیرکنندهتر از کارهایی همانند تشکیل دادگاه ویژه خواهد شد تا بتواند گلوگاه پارلمان را فشرده و نتیجه را به نفع خود تغییر دهد.
تا جایی که دور از واقعیت نمیتواند باشد که به طول کشیدن سرنوشت دادگاه ویژه، همزمان شود با یکچنین فیصلههایی از سوی پارلمان! و حال باید دید که چه معامله کلانی میان پارلمان و دولت در راه خواهد بود و یا اینکه این بار پارلمان وفادارانه و صادقانه برای ملت و منافع ملی و انکشاف و توسعه متوازن قدم برخواهد داشت؟
چرا که سرنوشت بودجه 90، در همین آغازین روزهای سال، سرنوشت بسیاری از معادلات آینده میان دولت و پارلمان را مشخص خواهد ساخت؛ از اینرو همه با علاقمندی این مساله را دنبال خواهند کرد.
اما این بار ملت به آن حد از شعور سیاسی رسیده اند که اگر معاملهای میان دولت و بعضی از وکلای محترم پارلمان صورت بگیرد، دیگر آرام ننشسته و از آنان بازخواست می کنند...
افغان پیپر
11 حمل
|
