جرگه عنعنوی هم بالاخره پس از چهار روز با موافقت شرکت کنندگان درباره امضاء پیمان استراتژیک با آمریکا به پایان رسید و نظریات کمیته های چهل گانه، طی قطعنامه ای 76 ماده ای، قرائت گردید.
هرچند زمانی که اعلام شد قطعنامه "لویه جرگه" برای حاضران در نشست خوانده میشود، برخی از اعضا قصد اعتراض داشتند، اما به آنها فرصت طرح اعتراض داده نشد.
زیرا انصاف مطلب این بود که هیچ یک از کمیته ها نمی دانستند این قطعنامه کی و چگونه آمده شده و از کجا معلوم نظرات آنان در آن اعمال شده باشد؟!
در واقع طراحان این جرگه طوری برنامه ریزی نموده بودند که روسای کمیسیون‎ها نتوانند مشوره ها و فیصله های اعضای جرگه را جمع بندی و نتایج آنرا به مردم اعلام کنند، بلکه کمیسیون برگزاری لویه جرگه که سرپرستی آنرا اداره امور در دست داشت، نتایج را جمع بندی و اعلام نمود.
این زیرکی دست اندرکاران جرگه که از قبل طرح ریزی گردیده بود، باعث شد تا هیچ کمیته ای ندانند که کمیته دیگر چه فیصله کرده است. نتیجه هم آن شد که هیچ کس نفهمید آِیا این قطعنامه پیش پاافتاده و یک جانبه مطابق با فیصله های کمیته های 40 گانه بود یا اینکه از قبل آماده شده بود.
جالب اینکه درباره این اقدام به همه کمیته ها گفته شده بود که به خاطر مسایل امنیتی و جلوگیری از تهدیدات احتمالی، فیصله های هیچ کمیسیونی علنا اعلام نشود تا کسی نداند که این فیصله از کدام کمیسیون است!!!

به هر حال مبلغ هفت میلیارد و دوصد شصت میلیون افغانی هزینه برگزاری جرگه ای شد که قطعنامه آن، همان سخنان روز نخست رئیس جمهور کرزی بود. طرح یکجانبه ای که پرهیز آمریکاییها از در اختیار گذاردن خواست های خود به جرگه عنعنوی، صداقت آمریکا و نیت های مشکوک دولتمردان افغانستان را زیر سوال برد.
از مهمترین مفاد قطعنامه پایانی لویه جرگه: حفظ ارزش‌های اسلامی، حاکمیت ملی، توقف بازرسی‌ها و حملات شبانه، مسدود ‌شدن زندان‎های نیروهای خارجی، عدم مصونیت قضایی نیروهای آمریکایی در افغانستان و چگونگی مذاکره با طالبان است.
اگر اینگونه در نظر بگیریم که همه این خواست ها معقول، مشروع و مبتنی بر منافع ملی افغانستان است؛ اما آیا واقعا دارای پشتوانه های مستحکم عملی و برآمده از درد و دغدغه دینی و ملی مردم ماست ؟ آیا آمریکا به عنوان طرف امضای این پیمان در برابر این خواست ها، متعهد و پاسخگو و مکلف است؟

آمریکایی که حتی حاضر نشد و این جرات را به خود نداد،تا خواسته های خود در اختیار نمایندگان اقشار مختلف مردم در جرگه عنعنوی! قرار دهد، چه تضمینی وجود دارد که به این تعهدات عمل نماید؟ اگر بگوییم سازمان ملل نظارت دارد، باید به عرض برسانیم که صدها موارد نقض قوانین بین المللی در کارنامه آمریکا وجود دارد که ملموس ترینش لشکر کشی به کشور خود ماست.
از سوی دیگر ما هنوز نمی فهمیم آمریکا در قبال این خواسته هایی که حق مسلم هر کشور است و توقع نابجایی هم نمی باشد و امتیازات خاصی هم برای افغانستان قائل نیست، از دولت افغانستان چه می خواهد؟
این در مورد بیگانگان است، از کجا معلوم که دولت افغانستان نسبت به آنچه عنوان می کند در برابر مردم و رسانه های صادق باشد؟ واقعا این درد دل بسیاری از اعضاء دلسوز جرگه بود که چرا از مخالفان سیاسی حکومت و همه طیف های سیاسی کشور، در جرگه کسی حضور نداشت؟ هرچند هم اگر حضورداشتند، به آنان اجازه مخالفت داده نمی شد، زیرا این جرگه، جرگه مشورتی بود نه جرگه ابراز نظر و مخالفت کردن!!!

به هر حال چاره ای نیست جز اینکه از برگزار کنندگان این نشست، بابت حیف و میل کردن بیش از صد و پنجاه میلیون دالر تشکر و قدردانی شود و از مدعوین جرگه عنعنوی که با قبول همه خطرها، باز به کابل آمدند و از منافع ملت افغانستان در برابر خواسته های منطقی و غیر منطقی آمریکا حمایت کردند، تجلیل به عمل آید! واقعا جا داشت تا رئیس جمهور در سخنان پایانی خود به این مطلب فوق هم اذعان می داشتند و ضمن قدردانی شدید، می گفتند که این قطعنامه صد فی صد به نفع افغانستان بود تا خدای ناکرده جا هیچ شک و شبهه ای در رابطه با ساختگی بودن این جرگه باقی نماند.

افغان پیپر
29 عقرب 1390